Ile kalorii powinna jeść kobieta? Równanie

Wartość utrzymania jest użyteczna tylko z równaniem, które ją wygenerowało, i błędem przypisanym do tego równania. Równanie Mifflin-St Jeor, opublikowane w 1990 roku, jest tym, którego używa większość dietetyki klinicznej, i występuje w dwóch postaciach. Dla kobiet: 10 × masa(kg) + 6.25 × wzrost(cm) − 5 × wiek − 161. Dla mężczyzn: te same wyrazy z +5 zamiast −161. Różnica 166 kcal między tymi stałymi nie jest stwierdzeniem, że kobiety i mężczyźni o identycznym wzroście, masie i wieku różnią się o 166 kcal. To dopasowana korekta na fakt, że przy tym samym wzroście i masie obie grupy różnią się średnio pod względem masy beztłuszczowej, a to masa beztłuszczowa napędza wydatek spoczynkowy.

Przepuść to samo ciało przez oba równania, a różnica stanie się widoczna. Osoba 40-letnia o wzroście 165 cm i masie 70 kg:

Stała dla kobiet:
  10 × 70      = 700
  6.25 × 165   = 1031.25
  5 × 40       = 200
  700 + 1031.25 − 200 − 161 = 1370 kcal/dzień

Stała dla mężczyzn:
  700 + 1031.25 − 200 + 5   = 1536 kcal/dzień

Różnica: 166 kcal/dzień

To spoczynkowa przemiana materii, nie utrzymanie. Pomnóż przez współczynnik aktywności, aby otrzymać całkowity dzienny wydatek. Siedzący to około 1.2, lekko aktywny 1.375, umiarkowanie aktywny 1.55, bardzo aktywny 1.725. Przy 1.375 wartość ze stałą dla kobiet wynosi 1,884 kcal, a ze stałą dla mężczyzn 2,112 kcal. Różnica 166 kcal przetrwa mnożenie bez zmian.

Przedział wokół wartości

Równanie Mifflin-St Jeor przewiduje spoczynkową przemianę materii z błędem standardowym około 10% w populacjach, do których zostało dopasowane. To nie błąd zaokrąglenia; to rozrzut indywidualnych pomiarów wokół linii. Przewidywane 1,370 kcal niesie przedział około 1,233 do 1,507. Różnica 166 kcal między stałymi płci mieści się w tym przedziale. Dla pojedynczej osoby równanie nie może powiedzieć, która stała jest poprawna, bo nie zna twojej masy beztłuszczowej. Wie tylko, że obie grupy różnią się średnio.

Dlatego kobieta i mężczyzna o tym samym wzroście, masie i wieku mogą mieć taki sam zmierzony wydatek spoczynkowy, i dlatego szczupła kobieta może wydatkować więcej niż cięższy mężczyzna. Stała jest korektą populacyjną, nie osobistą.

Od czego zależy wartość

Przeliczone utrzymanie, z przedziałem

Weź tę samą 40-letnią kobietę, 165 cm, 70 kg, lekko aktywną. Arytmetyka powyżej daje wartość spoczynkową 1,370 kcal. Pomnóż przez 1.375:

Spoczynkowe (Mifflin-St Jeor, stała dla kobiet): 1370 kcal
Współczynnik aktywności (lekko aktywny):        × 1.375
Szacowane utrzymanie:                           1884 kcal

Przedział błędu standardowego (±10%):
  1884 × 0.90 = 1696 kcal
  1884 × 1.10 = 2072 kcal

Czyli: 1,700–2,100 kcal/dzień, środek 1,884

Wersja umiarkowanie aktywna (1.55) daje 2,124 kcal, przedział 1,912–2,336. Środek przesuwa się wraz ze współczynnikiem aktywności, który jest najmniej precyzyjnym wkładem w całym obliczeniu. Samodzielnie zgłaszane poziomy aktywności są notorycznie niewiarygodne; różnica między „lekko aktywny” a „umiarkowanie aktywny” wynosi w tym przykładzie 250 kcal, więcej niż różnica między stałymi płci.

Dlaczego istnieją dwie stałe

+5 i −161 nie są stałymi fizjologicznymi. To wyrazy wolne regresji dopasowane do zbioru danych, w którym kobiety i mężczyźni różnili się składem ciała przy tym samym wzroście i masie. Tkanka beztłuszczowa jest metabolicznie aktywna; tkanka tłuszczowa znacznie mniej. Przy dopasowanym wzroście i masie kobiety mają średnio więcej masy tłuszczowej i mniej beztłuszczowej, więc ich wydatek spoczynkowy jest średnio niższy. Równanie koduje tę średnią różnicę w jednej liczbie.

Konsekwencją jest to, że równanie myli się w przewidywalnym kierunku dla osób, które nie odpowiadają średniej. Szczupła, umięśniona kobieta będzie miała wyższy wydatek spoczynkowy, niż przewiduje równanie ze stałą dla kobiet. Mężczyzna z dużą masą tłuszczową i małą beztłuszczową będzie miał niższy, niż przewiduje stała dla mężczyzn. Równanie nie widzi żadnego z nich.

Co ludzie robią źle

Częstym błędem jest traktowanie stałej płci jako faktu biologicznego o czytelniku. To dopasowana średnia, a 10% błąd standardowy wokół przewidywania jest wystarczająco szeroki, by ją pochłonąć. Kobieta, która uruchamia stałą dla mężczyzn i dostaje wyższą liczbę, nie odkryła ukrytej prawdy; przeniosła się z jednego oszacowania punktowego na inne, oba w tym samym przedziale.

Drugi błąd to traktowanie wartości utrzymania jako stałej. Utrzymanie spada wraz z masą ciała, bo poruszanie mniejszym ciałem kosztuje mniej i bo wydatek spoczynkowy skaluje się z masą beztłuszczową. Utrata 10 kg obniża utrzymanie o około 100–200 kcal/dzień przy tym samym poziomie aktywności, w zależności od tego, co stanowiło utraconą masę. Równanie trzeba uruchomić ponownie przy nowej masie; ekstrapolacja linii prostej od wartości startowej przeszacowuje utrzymanie pod koniec diety.

Trzeci błąd to mylenie wartości 7,700 kcal na kilogram z masą ciała. Ta liczba opisuje energię w tkance tłuszczowej, nie w całym ciele. Wczesna utrata masy obejmuje wodę i glikogen, które niosą znacznie mniej energii na kilogram, więc waga przesuwa się szybciej, niż przewiduje arytmetyka. Później utrzymanie spadło, więc ta sama podaż daje mniejszy deficyt. Liczba jest błędna w obu kierunkach, z dwóch różnych powodów.

Gdzie wartość przestaje być użyteczna

Przewidywane utrzymanie 1,884 kcal z przedziałem 1,700–2,100 to wartość planistyczna, nie pomiar. Jest wystarczająco dokładna, by ustalić startową podaż i korygować ją na podstawie obserwowanej zmiany masy przez dwa do trzech tygodni. Nie jest wystarczająco dokładna, by uzasadnić podaż poniżej 1,200 kcal dla kobiet lub 1,500 kcal dla mężczyzn bez nadzoru klinicznego, bo przedział wokół przewidywania jest szerszy niż margines, który te dolne granice chronią.

Ta strona nie jest poradą medyczną. Każdy z historią zaburzeń odżywiania lub ten, u kogo śledzenie podaży wywołuje cierpienie, a nie informację, powinien pracować z klinicystą, a nie z równaniem. W Stanach Zjednoczonych dostępna jest linia pomocowa National Eating Disorders Association; w Wielkiej Brytanii Beat. Równanie jest narzędziem do arytmetyki, nie zastępstwem opieki.